سینما

قاب به قاب: زبان بصری سینما را چطور بخوانیم؟

نگار حسینی ۲۹ تیر ۱۴۰۴ ۸ دقیقه مطالعه

فیلم فقط داستان نیست؛ نور، قاب‌بندی و حرکت دوربین هم حرف می‌زنند. الفبای دیدن حرفه‌ای سینما.

هر فیلم دو داستان تعریف می‌کند: یکی با کلمات و رویدادها، دیگری با تصویر. کارگردان‌های بزرگ بخش زیادی از معنا را نه در دیالوگ، بلکه در ترکیب‌بندی قاب، رنگ و حرکت دوربین پنهان می‌کنند.

برای مثال، زاویهٔ دوربین می‌تواند احساس قدرت یا ضعف یک شخصیت را بی‌آنکه کلمه‌ای گفته شود منتقل کند؛ نمای پایین شخصیت را بزرگ و مسلط نشان می‌دهد و نمای بالا او را کوچک و آسیب‌پذیر.

نور و رنگ هم زبان مستقل خود را دارند: سایه‌های عمیق حس دلهره می‌سازند و پالت رنگی گرم یا سرد، حال‌وهوای صحنه را پیش از هر اتفاقی تعیین می‌کند.

وقتی یاد بگیریم به این نشانه‌ها توجه کنیم، تماشای فیلم از سرگرمی صرف به تجربه‌ای فعال و لذت‌بخش تبدیل می‌شود. جلسات نقد و نمایش آبی دقیقاً برای همین تمرین دیدن ساخته شده‌اند.

دوست داشتی؟ رویدادهای مرتبط با این موضوع را در صفحهٔ رویدادها ببین.
اشتراک‌گذاری:

مقالات مرتبط

همه